لَک قومی است ساکن غرب ایران. لکها به زبان‌های لکی و فارسی سخن می‌گویند . جمعیت آن‌ها حدود یک میلیون نفر است.
 
سکونتگاه

سکونتگاه اصلی لک‌ها جنوب استان کرمانشاه، شرق استان ایلام و شمال غربی و غرب لرستان است. لک‌ها بیشتر در شهرهای الشتر، نورآباد، کوهدشت، هرسین، کنگاور، صحنه، شیروان، چرداول، دره شهر، آبدانان، تویسرکان، نهاوند، کرمانشاه و خرم آباد ساکنند.مردم لک در پی مهاجرت‌ها در بیرون از منطقه لک‌نشین زاگرس نیز یافت می‌شوند. برای نمونه روستای لکستان در آذربایجان شرقی و عده‌ای از ساکنان میانکاله و روستای زاغ مرز از توابع بهشهر مازندران خود را لک می‌دانند چهاردولی‌های شهرستان شاهین‌دژ نیز شباهت به این قوم دارند .امروزه تیره هایی از این قوم در در استانهای قزوین، همدان، تهران و خراسان ساکن هستند. همچنین گروهی از لک‌ها در کشور عراق ساکن هستند همچنین در عراق در خانقین کرکوک وبدره وموصل ساکنند.لک‌ها شعبه‌ای از قوم لر هستند که به زبان لکی تکلم می‌کنند.

تبارشناسی

به دلیل نزدیکی زبانی و فرهنگی، لک ها عموما شاخه ای از کردها یا لرها در نظر گرفته می شوند. برخی معتقدند واژه لک از ترکیب دو واژه لر و کرد تشکیل شده است . نظر به موقعیت جغرافیایی و گویش آنان، ممکن است این گفته صحیح باشد زیرا که گویش لکی آمیخته ای از واژگان کردی کلهر و لری به انضمام لغاتی از گویش هورامی است که به سبب شیوع مسلک اهل حق و حضور مبلغان این مشرب، طی قرن ها بین آنان رواج یافته و نمونه بارز این گویش، آثار ملا منوچهر کولیوند است که به منوچهر لک مشهور است.اما قويترين نظريه که بيشتر باستان شناسان و زبانشناسان بدان معتقدند اين است که زبان لکي بازمانده ي فارسي پهلوي و اوستايي است و شباهت اين زبان با کردي گوراني به اين خاطر است که کردها نيز به عنوان يکي ديگر از اقوام ايراني قسمتهاي زيادي از زبان فارسي پهلوي را در زبان خود حفظ کرده اند و هيچ يک از آنها از ديگري گرفته نشده است بلکه هر دو برگرفته از فارسي پهلوي هستند. مانند بسياري ديگر از اقوام ايراني.اهالی هر سین و طوایف کاکاوند، بالا وند، جلا لوند و عثمانوند که در مسیر مرز بین کردهای کلهر و زنگنه و لرستان واقع شده اند به گویش لکی تکلم می کنند.از لحاظ نژادي هم بايد گفت که لک ها بزرگترين شاخه ي قوم لر مي باشند. و لر بودن آنها هم از نام و نسب ايلات و طايفه هاي آن محرز و مشخص است.